Kriekjesvla

Gisteren heb ik, zoals eerder gemeld, nog eens kriekjesvla gemaakt.
Het was wel eventjes zoeken naar wat er precies allemaal in moest, maar met een oud recept ergens uit te vissen, was het probleem snel opgelost.
Ik was alleen niet van plan het tot op de letter te volgen.
Vorige keer hadden we namelijk net iets te weinig gemaakt. Dus ik zou het nu aanpassen aan een extra pot krieken.
En ook vond ik dat de smaak niet helemaal juist zat, dus had ik me al voorgenomen om het recept licht aan te passen.
Zo heb ik er nu echte vanillepudding in gedaan ipv gewoon vanillesuiker, wat er normaal niet in mag, en een beetje kaneel, om toch maar een draai aan de smaak te geven.
De smaak is echt anders en is nu een pak beter, de vanille komt veel meer naar voren en ook de kaneel doet zijn best in de smaak, ook al is het heel subtiel. De textuur is ook veel vaster en voller. Vroeger kon het nog zijn dat de vla uiteen viel, maar nu is ze schoon vast, zonder het koek-achtige te verliezen aan de pudding.
En toen ze uit de oven kwam, heb ik er nog een beetje poedersuiker over gedaan. Als het ware als een kers op de taart, hoewel de kersen al in de taart zaten...
Hier is het vernieuwde recept alleszins met veel goedkeuring en enthousiasme onthaald. Dus ik denk dat ik het vanaf nu zo zal maken. Mama en Jurgen kunnen er gewoon niet van blijven.
Misschien dat er in de toekomst nog wel variaties op komen. Ik ga het nog eens bekijken. Hier en daar wat ideeën opdoen.
Ik sta eigenlijk steeds liever in de keuken. Ik kook best wel graag en ik begin er geregeld creativiteit in te steken. Ik zou het zeker niet erg vinden een huisman te zijn (op vlak van koken dan). Een beetje zoals papa, die kan ook goed koken en heeft zijn specialiteiten die uniek voor hem zijn, zoals zijn spaglagne (naam nog niet vastgelegd, denk spaghetti+lasagne).

Ik kan niet wachten tot het 16u is, om nog een stukje te nemen met een tas koffie.
Lekker genieten

Varia

Niet veel speciale dingen gebeurd deze laatste dagen.
Paar kleine dingen.

Boek
We kregen ons sterk aangeraden om 'The Story of Art' van Gombrich te lezen. Dat boek is nogal moeilijk te vinden hier in België. Dus Wendy is eens gaan zoeken op een aantal aankoopsites zoals Amazon of Bol.com. Eigenlijk heb ik redelijk wat gezocht terwijl zij ging eten, maar dat is naast de kwestie. Ik was er van overtuigd om een hardcover versie te nemen, maar zij wou liever de pocket-versie nemen, aangezien die goedkoper was. Uiteindelijk nam ze dan toch de duurdere, omdat het mocht van haar ma, maar kreeg ik naar mijn kop gesmeten dak haar had laten twijfelen. Ik was dan ook nog eens een pipo, omdat ik vroeg of ik het boek dan eventueel eens mocht lenen dan. Ze vond het zelfs zo erg dat ik haar eerst heb overtuigd de dure editie te kopen en dan te vragen of ik hem eens mocht inzien, dat ik na een tijd zei dat het al goed was en ik zelf een versie bestelde. Natuurlijk was ik dat al de hele tijd van plan, maar ik wou me even van de domme houden.

Wendy
Nee, geen paragraaf waarin ik eindelijk toegeef dat ik iets heb met haar, moest je dat verwacht hebben (en ik weet dat jullie er zijn!). Helaas, kom later nog maar eens terug.
Het gaat meer over haar gezondheid. Iedereen in de klas is wel al ziekjes geweest de laatste tijd. Hoesten, kuchen, niezen, snotteren... het hele pakket doet zowat de ronde. Ik ben er nu eindelijk min of meer vanaf al, dus zoveel te beter. Maar Wendy lijkt er nu zwaar mee te zitten. Je ziet het wel, ze ziet zo bleek als een lijk, kleine, waterige oogjes en een rode neus. Zelf zegt ze de ene keer dat ze precies aan het sterven is en de andere moment doet ze alsof ze volledig gezond is. Ok, ik weet dat je wat kan zwanzen, en ik weet dat je ziek zijn wat kan schommelen, maar bij haar is het toch ook wat extreem. Daarbij komt dat ze de laatste dagen al een beetje aan de stille kant is, wat ook niet van haar doen is. Ze is moe, zegt ze zelf, maar ze blijft wel tot 1u 's nachts wakker. Allez, daar kan ik ook geen eind aan knopen. Ik zit er wat mee in.

Baard
Ik heb mijn baard nog eens volledig afgeschoren. En het is koud.
Ik mis mijn baard...
Ik dacht dat het een goed idee ging zijn om me nog eens volledig op te frissen voor de winter. Dat mijn baard er een beetje dikker kon doorkomen. Winterbaard als het ware.
Slecht idee.
En ik zie er niet uit.

Kriekjesvla
Lang geleden, toen de dieren nog konden praten, maakte ik wel eens geregeld kriekjesvla. Een soort van pudding/broodpudding met krieken in. Lekker zoet, niet ongezond en redelijk makkelijk klaar te maken. Ik maakte het best wel veel klaar en was er redelijk goed in ook. Maar voor één of andere reden ben ik daar mee gestopt. Waarschijnlijk vanwege het verder studeren, dat ik gewoon te weinig thuis was om het klaar te maken, aangezien ik geen oven op kot had.
Welnu, vorige keer dat ik hier in Diksmuide was, heb ik een paar restjes bij elkaar gegooid (wel van de correcte ingrediënten natuurlijk) en nog eens een poging gedaan die traditie te reanimeren. Mits wat inschattingsfoutjes was het zeker geen slecht resultaat. Het smaakte zelfs naar meer. Daarom zijn mama en Wouter nu naar de winkel gestuurd (ze moesten ook nog andere dingen doen, dus waarom geen twee vliegen in één klap?) om de missende ingrediënten. Ik ga dan vanavond of morgen in de dag weer een hele voorraad maken en eens kijken of ik het recept niet wat kan verbeteren of wat variatie aanbrengen.
Mhmmm.... Kriekjesvla

Bieke
In de nacht van woensdag op donderdag kreeg ik een sms van Bieke. Ze zei dat ze die dag eens aan mij gedacht had, vanwege de datum. Ze had het op 26 oktober. Het was toen wel juist 00.02u, dus eigenlijk al de 27e. Het is namelijk zo dat op de 26e oktober 2006, exact 5jaar geleden (allez, op die dag é) we voor het eerst samen waren. Ik had er eigenlijk ook wel aan gedacht toen ik in mijn agenda keek die middag, maar ik had er niet lang bij stilgestaan. Ok, 5 jaar is best wel lang. En als ik nu terugdenk aan die dagen, dan is het toch met een glimlach op mijn gezicht. Leuke herinneringen. Maar niet om lang bij stil te blijven staan.
Daarom dat ik het ook wat vreemd vond dat Bieke daar een sms over stuurde. Ik ben wel blij dat ik haar nog eens hoorde (las?), maar uiteindelijk was de dag al voorbij, ze had eigenlijk niets meer moeten sturen...
Nuja, wie begrijpt er vrouwen nu eigenlijk echt?

Stil
Nu dat ik hier een tijdje alleen zit, valt het me eigenlijk echt op hoe hard ik al gewend ben geraak aan achtergrond lawaai.
Het is hier echt stil.
De stilte is bijna overdonderend.
Ze maakt meer lawaai dan alle vrachtwagens, politiewagens, ambulances, dronkaards, schoolkinderen en roddelwijven bij elkaar, die dagelijks (en nachtelijks) voor mijn raam passeren.
Misschien kan ik hier wel 'The Sound of Silence' horen...

Koffie met de professor

Vandaag een redelijk rustige dag achter de rug.
Gewoon heel vroeg les, dus ik ben wel wat moe nog en ik denk dat ik bij gevolge er vanavond snel in zal liggen.

Maar tot die tijd, op het gemakje nog wat werken voor school. We hebben vandaag een nieuwe taak gekregen. Het ziet er wel uit als iets leuks.
We moeten in groepen van drie een kerk uitkiezen en dan een inventaris opmaken van alle voorwerpen met functie of betekenis in die kerk. Waarbij er dan ook foto's, plattegrond en een hoop uitleg hoort. Nadien moeten we dan onze kerk presenteren en aanduiden waarop een eventuele bezoeker zeker moet letten als hij daar zou binnenwandelen.
Nogal een geluk dat ik een kerk op 100m van mijn deur heb nu...

Nog een kleinigheidje, in de eerste week van dit schooljaar hebben we tijdens het werkcollege een oriënteringsproef moeten afleggen. Zogezegd om te kunnen peilen wat ons niveau is op vlak van kunst en geschiedenis. Die hebben we vandaag ook teruggekregen. Ben wel content met het resultaat. Waar de meeste toch serieuze hiaten vertoonden, had ik goede punten. Mag ook wel, na 2 jaar geschiedenis te hebben gestudeerd.

Deze middag dan een broodje gaan eten met Wendy op school. En ik weet niet meer hoe we er op waren gekomen, maar we waren opeens de Klassieke Oudheid aan het bekritiseren. Vooral rond het feit dat men bij die term meteen aan Griekenland en Rome denkt, alsof dat er tijdens die periode nergens anders iets te doen was. China was al enorm machtig, Zuid-Amerika had al zijn enorme Azteken-, Maya- en Incarijken, in onze streken hadden we enorm veel strijdcultuur en natuurreligie. We duidden het aan met een term die we in de les hadden gezien, Diffusionisme. Die gaat er van uit dat culturen en technieken altijd een plaats van oorsprong hebben en dan worden doorgegeven naar andere regio's en volkeren waarbij ze veranderingen ondergaan. Zo kan je daarbij denken dat Noormannen beschikken over bronzen potten, omdat de Grieken die verhandelden met de Romeinen, die dat naar Frankrijk verscheepten, het daar bij de Galliërs terecht kwam en dat die zo vaak door Noormannen geplunderd werden dat die de bronzen voorwerpen ook begonnen te gebruiken. Dus daarbij lijkt alsof bronzen potten juist uit Griekenland komt en dat de Noormannen nooit zelf op dat idee gekomen zouden zijn. Dat is dus zever. Het is een enorm verouderd idee om Griekenland en Rome centraal te plaatsten in de Klassieke Oudheid en ze te verheerlijken. Ze waren namelijk niet de enige en zeker ook niet de beste maatschappijen in de wereld.
Nuja, terwijl Wendy en ik daarover zo zitten te discussiëren, komt toch wel onze prof van archeologie naast ons zitten met een koffie. Wij natuurlijk beginnen grijnzen, want hij was degene die ons het begrip had aangeleerd. Wat een toeval toch?
Hij vroeg dus wat er was, en hebben wij dan maar uitgelegd waarover we bezig waren. En hij gaf ons gelijk. Dat het nog een heel oude manier van denken was om Rome en Griekenland centraal te plaatsen tijdens de Klassieke Oudheid. We hebben er dan nog een tijdje mee gebabbeld. Hij had dan nog twee collega's bij zich die ook meepraatten. Het was best wel gezellig.
Ik denk wel dat hij nu denkt dat Wendy en ik enorme slijmballen zijn. Ik heb hem namelijk verteld dat hij echt wel goed les geeft, heel gedreven is in de les en dat ons dat ook extra motiveert om op te letten. Natuurlijk moesten zijn collega's eerst enorm lachen daarmee en hij keek ook even van 'die is hier aan het slijmen'. Maar toen ik de uitleg deed over een paar proffen die gewoon vooraan in een aula aankomen, hun les voorlezen en dan terug weggaan, terwijl hij uitnodigt tot dialoog en heel expressief lesgeeft, kon hij het wel verstaan. Er kwamen zelfs anekdotes boven van saaie proffen die hij heeft gehad tijdens zijn opleiding. Bedenk ook wel: Dries Tys, die prof, is nog niet zo oud. Ik gok hem maar eind 20, begin 30 ofzo.
Hij kent nu ook expliciet Wendy en mijn naam, dus we gaan in het oog gehouden worden. Maar ik ben er wel van overtuigd dat het hem opviel dat we naast de les ook nog bezig zijn met de les. Dat we zelf durven denken en niet gewoon opvangen wat er in de les wordt gezegd, maar er iets mee doen.

This is Halloween

Uit de film 'Nightmare before Christmas'. Echt een meesterwerk, met prachtige muziek, kleurrijke personages en een goed verhaal. Dit is de introductie tot Halloweentown en Jack Skellington, meester van het vieren van Halloween. Zeker een film die je moet gezien hebben.

Kapotte Roltrap

Gisteren niet kunnen bloggen.
Ik had maar weer eens problemen om op het internet te geraken. Dat lijkt toch altijd wel een probleem te zijn, nadat ik een weekend ergens anders ben geweest. Misschien is het iets met automatische instellingen of voorkeuren, maar het begint me wel zwaar de keel uit te hangen. Elke maandag eerst een paar uren doorbrengen met een computer terug in orde te krijgen, is niet iets waar ik een ritueel van wil maken. Nuja, het is weer in orde gekomen (niet door mij, natuurlijk, maar gewoon uit zichzelf).

En het is koud!
Gisteren was het al frisjes, maar met die natheid van vandaag er nog bij. Ik ven verkleumd tot op het bot.
Nogal een geluk dat ik een goede radiator op mijn kamer heb. Ik had gedacht dat het heel lang ging duren om mijn kamer te verwarmen, omdat die zo groot was, en de radiator al redelijk oud. Maar eens je die knop opendraait, dan zie je het oude beestje gaan. In geen tijd is het lekker warm op mijn kot en het is echt zo een knusse warmte.

Heb ik ook wel nodig, die warmte. Bovenop het echt koud te hebben, zijn mijn spieren ook nog enorm stijf. Voornamelijk door zondag denk ik. Het redelijk lang rijden en dan een hele dag rondwandelen en rechtstaan op die beurs, was misschien al wat veel voor mijn systeem, maar wat er gisteren dan nog gebeurde, maakte het helemaal goed. Het zit zo dat ik iets besteld had in de Gamemania in Ieper, een paar maanden terug. Ik had gedacht dat, als dat aankomt, ik het volgende weekend het zou kunnen ophalen als ik bij ons mama ben. Natuurlijk kan ik zoveel maanden op voorhand niet weten dat er weekenden veranderen of niet, dus bleek dat ik in Antwerpen zou zitten. Nu heeft Gamemania een regel rond voorbestelen, namelijk dat je maximum 7 dagen na levering je aanspraak mag maken op je pre-order, anders heeft de winkel het recht die aan de eerst volgende klant te verkopen. Allemaal goed en wel, maar daar betaal je geen voorschot voor, om je pakketje in de handen van iemand anders te zien gaan, terwijl jij al mooi maanden op voorhand jouw exemplaar hebt aangevraagd. Dat is dus vorige week woensdag aangekomen, dus ik had tot morgen om het op te pikken. Natuurlijk ligt Ieper niet naast Brussel (al een geluk ergens) en moest ik wel het een en ander plannen om er te geraken.
Ik ben dus gisterenochtend op de trein gestapt in Antwerpen, richting Kortrijk, daar overgestapt op die naar Ieper. In Ieper aangekomen, had ik een uur de tijd om naar de andere kant van de stad te lopen en terug, om dan terug op de trein te stappen, zodat ik nog juist op tijd in Brussel zou aankomen, om mijn gerief van het weekend op kot af te smijten en terug naar het station te gaan om mijn trein nog te nemen om op tijd in de les te zitten. Ik kan u vertellen, 5u op een trein zitten met een uur stadslopen daartussen, is niet goed voor u spieren. Nuja, ik heb wat ik moest hebben.
En spierpijn natuurlijk.

En om dan nu op de titel van de blog te komen.
Ik ben een Kapotte Roltrap!
Achtergrondverhaal hierover: Wendy zegt geregeld (en met geregeld bedoel ik, bijna de hele dag door) 'pipo' tegen mij, omdat ik, hoe kan het ook anders, wel eens de pipo uithang. Niet dat ik iets speciaals doe ofzo. Telkens ik iets zeg of doe dat grappig of insinuerend is, maar waarop ze niet meteen iets kan terugzeggen, krijg ik meteen de benaming 'pipo' naar mijn hoofd gegooid.
Nu zijn we op Facts nog een paar vrienden van haar tegengekomen. Zagen er wel toffe gasten uit. En Wendy beschreef die mannen als 'echt wel pipos'. En om haar punt nog meer te bewijzen, kwam ze met de stelling: 'Ik trek pipos aan'.
Gisteren stonden we op het perron te wachten op onze trein. En wat ons opviel was dat de roltrap naar ons perron echt al een lange tijd kapot is. Kennelijk heeft het station geen haast die te herstellen. Toen we erover spraken, kwam Wendy aan met een verhaal over hoe dat de roltrap bij haar in het station ook een enorm lange tijd defect was. Waardoor ze een nieuwe stelling deed: 'Ik trek kapotte roltrappen aan'.
Dus hiermee kunnen we, dankzij gefaalde logica, concluderen dat pipos en roltrappen in essentie hetzelfde zijn, want Wendy trekt ze beiden aan. Daarom heb ik Wendy uitgedaagd.
Gevolg: gedurende de hele dag heeft Wendy me 'Kapotte Roltrap' genoemd ipv Pipo telkens ze de neiging had om me zo te noemen, waardoor ze is gaan beseffen hoeveel ze eigenlijk 'pipo' zegt tegen mij en wat voor een stom woord 'kapotte roltrap' wel niet is.
Ik heb daar natuurlijk mijn plezier in.

Facts 2011

Vandaag was dan de dag waar we zo lang naar hebben uitgekeken.
Facts 2011!
De beurs komt eenmaal per jaar naar Gent om de expo om te toveren in een waar paradijs voor sci-fi, fantasy en anime-lovers. Heel dit weekend was het mogelijk om je te storten op de vele kleurrijke kostuums, presentaties, bekende acteurs en tekenaars en de vele standjes met koopwaar.
Zaterdag is normaal de hoogdag, de drukste dag met de meeste aantrek. En natuurlijk zou ik ook zaterdag gegaan zijn, net zoals vorig jaar. Maar Wendy kwam daar een stokje voor steken (niet express natuurlijk). Zij moest namelijk gisteren werken, en kon daarom niet naar Facts gaan. Daarom had ik voorgesteld om zondag te gaan, dan is ze toch al zeker niet meer alleen daar. Sean en Roel bleken dan ook al zondag te gaan, dus eigenlijk was iedereen er collectief toe gekomen om de afgesproken datum in de mist te laten en gewoon allen vandaag te komen.

De dag begon al vroeg voor Wouter en ik, wij moesten het langst onderweg zijn om op de beurs te geraken. Niet omdat we er het verst af waren, of we er niet snel konden geraken met ons vervoer, maar omdat we eerst nog even een omweg langs Duffel moesten maken. Ik had namelijk beloofd aan Wendy dat ik ze wel mee zou nemen als we de auto tot onze beschikking hadden, en dat was zo. En gisteren kreeg ik ook nog een smsje met de veelzeggende vraag 'Kan er nog iemand mee in de auto?', waarmee ze meedeelde dat een vriendin van haar, die ze kent van op de volksdans, ook graag gebruik zou willen maken van Taxi Fruru. Geen probleem natuurlijk, ze wonen op een kilometer van elkaar en ik moest toch de omweg maken voor haar.
Dan in Gent aangekomen, eerst de weg zoeken naar de Expo, wat al niet simpel is met al die verbouwingen, en dan nog de parking op. Op weg naar de beurs dan nog even gestopt bij de bankcontact om wat broodnodige centjes op te pikken. Daar zagen we al een gigantische rij die stond aan te schuiven aan de ingang en we dachten eventjes van 'oei'. Maar tegen dat we de centen uit de muur hadden gehaald was er al geen rij meer, dus vlot naar binnen.
Daar dan Roel tegengekomen in zijn kostuum van Ukitake, een captain uit de anime Bleach. Normaal gingen Wouter en ik ook in ons kostuum zijn, maar door mijn eigen dommigheid lag het nog op kot in Brussel. En Wouter wou dan ook niet meer dat van hem aandoen. Dus dat is zeker voor volgend jaar, want nu heb ik ook de specifieke katana van mijn personage gekocht, Zaraki Kenpachi, ook uit Bleach, dus kan ik er volledig uitzien dan.
Eerst en vooral wat acclimatiseren, want die sfeer die er hangt, valt je echt wel op. Gewoon al die mensen en drukte. Allemaal mensen met eenzelfde gedachtegang en interesses. Robots, Orcs, Jedis, Elfen en Aliens, je kan het je zo gek niet bedenken of ze waren er wel. De eerste zalen waren vooral voor clubs en verenigingen om hun waren te showen en leden te werven. Daar was ook de Ubisoft-stand weer met de Just Dance game voor de Wii, waar er vorig jaar wel veel plezier mee gemaakt is. De volgende zaal was vooral voor de films en acteurs en daar kon je allerlei merchandise verkrijgen van de meest bekende films en series. De acteurs van dit jaar waren heel indrukwekkend. Zo was Dirk Benedict er weer, Face uit de originele A-Team, maar ook Tom Felton, Draco Malfoy uit Harry Potter, en Torri Higginson, Dr. Weir uit Stargate Atlantis, waren van de partij. Ook velen van de cast uit de originele Star Wars waren aanwezig. De acteurs die kleinere rollen hadden, zoals Boba Fett, R2-D2, een paar rebel en imperial officieren. Dat was ook verfrissend, om de mensen te zien die niet altijd even hard in de spotlights staan, of waar het gezicht niet van gekend is in de film.
De derde zaal was dan volledig gewijd aan striptekenaars en schrijvers. Je kon er gehandtekende schetsen verkrijgen en speciale edities van vele van de strips die in omloop zijn. Zo heb ik een collectieboek van een hele reeks van Spiderman comics gekocht, die meteen aansluiten op de serie die ik twee weken terug in Mechelen heb gekocht. Kort daarna dan de katana gezien, kort overleg gepleegd met Wouter en Wendy, en dan toch maar besloten over te gaan op de koop. Wendy dan ook overtuigd eens te genieten van het leven, geen gierige te zijn en toch eens wat geld uit te geven. Het zit zo dat ze al een paar keer heeft laten weten dat ze enorm graag Arwen's Evenstar ketting ziet uit de films van Lord Of The Rings. Die was nu verkrijgbaar op de beurs, echt heel prachtig gemaakt, en je zag gewoon in haar oogjes dat ze het graag wou hebben. Dus met een beetje pushen heeft ze het dan toch gekocht. Het is echt een knappe ketting.
Sean en Nina dan ook een paar keer gezien. Nooit voor erg lang, wat wel vreemd is. Ik had gedacht dat we er toch min of meer samen naar toe zouden gaan, maar dat was niet het geval. Ze kwamen en verdwenen de hele tijd naar believen. Ok, dat mogen ze natuurlijk doen, maar ik vond het wat jammer. Uiteindelijk heb ik Sean al een hele tijd niet meer gezien en dit zou nog eens iets zijn dat we samen deden. Nina heeft wel een hele tijd bij ons gelopen en wat zitten babbelen. Vooral met Wendy, die kunnen het precies wel vinden met elkaar. Wendy zei het ook, dat Nina toch niet zo'n slechte leek, totdat we zeiden dat die eigenlijk geen andere modus heeft dan feestmodus (waar dat ze de hele dag in verkeerde). Toen drong het wat door dat dat inderdaad wat vervelend kan zijn in het dagelijkse leven. Nuja, jammer toch wel.

Al bij al was het een zalige dag, gewoon niet te beschrijven. Ik heb me geweldig geamuseerd met Wouter, Roel en Wendy, en dan natuurlijk Sean af en toe en de vrienden van Roel en Wendy die we geregeld tegen kwamen. De sfeer zat er in, ik ben blij met de nieuwe aanwinsten en ik heb weer iets om gelukkig op terug te kijken. Wouter bleef ineens in Gent, Wendy en haar vriendin heb ik nog thuis afgezet.

Wel iets waar ik nog iets kleins over wil zeggen.
Zowel Nina, als Roel, als Sean, hebben me vandaag zitten plagen of ronduit aangesproken over het idee dat ik iets met Wendy zou hebben. En zij zijn niet de eerste. Op school doet er ook al zo iets de ronde. Ik wil daarom graag hier even zeggen voor iedereen hoe het zit.
Ik heb niets met Wendy, en er is ook niets aan de horizon dat daarop kan wijzen. We zijn gewoon vrienden en klasgenoten. Ok, we doen veel dingen samen, maar dat is gewoon omdat we graag dingen samen en genieten van elkaars gezelgschap. Zij is grappig en verteld leuke dingen, en ik zal ook wel mijn plussen hebben waar zij graag gebruik van maakt, maar verder niets. Ik ben geïnteresseerd in haar, omdat er mij iets aanspreekt in haar, maar niet op vlak van liefde of gevoelens. Gewoon als vrienden. Ik plaag haar wel eens met wat dubbelzinnigheden, of ik doe wel eens of ik wat flirt, maar dat is allemaal maar voor de lol en humor, niet omdat ik het meen. Ik zou er wel een pak serieuzer over doen, moest het wel zo zijn.
Ik wil gewoon duidelijk zijn, want ik zou het echt jammer vinden als ze door die geruchten begint te twijfelen en daardoor ik een toffe vriendin kwijtgeraak.

Ok, zorgen op tafel, comic in de hand, katana op de kast en glimlach op het gezicht.
Goeie avond, iedereen!!

Babbel met de Patriarch

Ik zit dit weekend weer in Wilrijk bij ons papa.
Gisteren met Anne meegekomen op de trein, want zij moet in Zandhove zijn, dus dat is ook vertrekken van de Rooseveltplaats in Antwerpen. Dus de reis op de trein viel nog heel goed mee. Anne is zo een heel spontane die zeker geen blad voor de mond neemt. Mede-oprichtster van het concept 'Geitenhumor' (ik zal daar ooit nog wel eens over uitwijden) en algemeen zonnig figuur. Je kan dus wel geloven dat het zeker niet erg was om een halfuurtje op de trein te moeten zitten. Ik denk dat ik daar wel aan kan wennen ook, iedere 14 dagen.

Nu dan, thuisgekomen bij papa. Wouter was er al van donderdag. Kennelijk heeft hij donderdag heel weinig les en vrijdag totaal geen, en kan daarom altijd al vroeger naar huis gaan. Willem was er ook al, Wannes nog op weg van Leuven. Dus ik zei eens dag bij de gasten, maar ging dan nog een tijd bij papa en Min zitten voor het eten. Eerst de gewone zaken wat besproken. Je weet wel, hoe is het op school, alles goed, is het rustig op kot, heb je dat mailtje gezien waarin de mama tegen mij zaagt over weekenden die omgeruild moeten worden...? Allemaal redelijk normaal.
Dan savooistoemp met worst gegeten. Niet echt mijn ding, maar het is eens iets anders. En uiteindelijk smaakte het niet slecht.
Daarna even aan de afwas ontsnapt, om een tijdje later terug naar beneden te gaan. Daar trof ik Min en papa in diep gesprek aan. Het zit namelijk zo dat Min al een hele tijd problemen heeft op haar werk en ze nog altijd een enorme terugslag ondervindt van het overlijden van Dries. Door dat het ene probleem het andere in stand houdt, kan ze met geen van de twee om en daar lijdt ze wel onder. Daarom zou er echt iets moeten veranderen aan haar werksituatie. Ze heeft er al verschillende weekenden terug over gebabbeld met mij, als second opinion op wat ons papa haar aanraadde. Meestal kom ik wel met dezelfde conclusies als hem, maar dan is ze wel blij dat ze weet dat er nog mensen zijn die zo'n oplossingen zien.
En toen besloten ze het eventjes te laten rusten, want ze waren content dat ik nog even naar beneden was gekomen, want ze wilden het even met mij over iets hebben.

Ik dacht al van, oei, wat heb ik nu weer gedaan en ik ga hier weer een preek krijgen ofzo. Maar papa vroeg gewoon hoe dat ik mij nu voelde. Ik vond dat een beetje vreemde vraag, aangezien ik voor het eten al had gezegd dat alles in orde was en dat ik een goede week achter de rug had enzo. Hij verduidelijkte dat hij het vroeg omdat ik een tijd terug toch een pak minder pep had. Ik ging er dan van uit dat het ging over mijn klierkoorts, want daar had ik inderdaad wel een hoop problemen mee, maar die zijn nu goed onder controle te houden. En dan zei hij dat het niet mijn lichamelijke toestand was, maar mijn mentale. Mijn gemoedsrust, hoe dat ik mij voelde in het algemeen.
Sommige van jullie zullen de blog van een paar weken terug wel gelezen hebben over de zelfreflectie enzo, dus toen was ik wel mee met wat hij bedoelde. Hij zegt dat ik er namelijk de laatste weken steeds beter bij loop. Dat ik veel optimistischer ben, dat ik straal, dat ik voller lach dan vroeger en dat ik veel meer open ben. En dat het echt wel opvalt dat ik algemeen gezien veel gelukkiger ben.
En hij wou weten hoe het kwam en of het wel echt zo was enz. Dus ik mocht nogmaals beginnen vertellen over de geweldige leef- en leeromgeving waar ik mij in Brussel bevind. Hij luisterde heel geboeid en stelde vragen en begon bijna even enthousiast te worden als ik over alles wat ik daar heb en meemaak.
Zo is papa wel, die kan zich in een andere persoon plaatsen, meedoen en meevoelen met wat een spreker voelt. Die is blij, die kan zich daar echt in vinden. Dat is echt leuk om iets tegen te zeggen. Je moet je niet schamen om bij hem iets geanimeerd te vertellen. Terwijl mama dan bijvoorbeeld na een tijdje aan mij vroeg of ik niet aan de drugs heb gezeten omdat ik precies wat teveel energie had. En niet enkel om te lachen, vroeg ze dat.
Dus na een paar uren leuk gebabbeld te hebben over de oorzaken en gevolgen van mijn herrijzenis uit de lethargie, kwam ik tot de conclusie dat mijn laptop nog op stond en ik eigenlijk nog aan het chatten was met een aantal mensen, waaronder Sara van mijn klas. Dus Sara, als je dit leest, nogmaals sorry dat ik u zo plots verliet, maar ik had een goede reden :p

Morgen gaan Wouter en ik naar FACTS. We gaan met de auto, zodat we Wendy ook nog kunnen oppikken, want die weet anders niet goed hoe daar te geraken.
Het gaat hopelijk weer plezant worden. Kijk morgen maar uit naar een verslag.
Nog een fijn weekend iedereen!!