Wat ik nog wou zeggen:
Sinterklaas is definitief afgelopen voor mijn broer en mij. Vorig jaar was de laatste keer. Dus nu een schraal begin van december. Het doet wel wreed om de enige te zijn in een klasgroep die geen jaarvoorraad chocolade heeft gekregen dit weekend of vandaag.
dinsdag 6 december 2011
Nieuws van in de les
Hier zit ik nu, in de minst interessante les van dit semester. Ik mag dan wel tussen twee bevallige jongedames zitten, het verandert weinig aan de monotone klanken die de aula worden ingestuurd door Prof. Huvenne. Versta me niet verkeerd, ik ben zeker genoeg geïnteresseerd in wat hij te zeggen heeft over de geschiedenis van de kunst. Kunst beslaat een enorm groot deel van mijn richting nu en ik zie er niet tegen op om voor de zoveelste keer te horen hoe de renaissance begon, maar zijn manier van praten nodigt niet uit tot luisteren. Hij dreunt maar door, neemt nooit pauze waar hij zou moeten, maar onderbreekt wel zijn zinnen langs alle kanten met euh's en 'dingen'. Hij spreekt gewoon niet vlot en bij gevolg lopen we ook enorm achter op de andere lessen. De lessen zijn namelijk zo gepland dat je over het algemeen een parallel verloop van de tijdlijnen vast kunt stellen. Sommige proffen raken heel even een bepaald onderwerp aan in hun lessen en gaan er van uit dat 'jullie dat wel al bij collega Huvenne hebben besproken' wat totaal nog niet het geval is.
Laat ik het slechte nieuws nu maar achterwege laten en me richten op de positieve zaken.
Allereerst, ik heb internet op mijn iPod in de klas. Ik ga het niet elke keer gebruiken, maar ik vind het handig om te weten. Zo kan ik in de les vaak iets snel opzoeken, moest ik iets niet meteen begrijpen. Zo heb ik dit daarnet in de les archeologie al toegepast.
Ten tweede, ik kijk enorm uit naar vanavond. Ik heb Evelien er van overtuigd te blijven slapen. Ik heb het er ongetwijfeld al over gehad hoe zij elke dinsdag laat thuis komt om woensdag weer vroeg te moeten vertrekken. Ik had al een paar keer voorgesteld om ze te laten overnachten op mijn kot, zodat ze toch nog wat werk kan verzetten en morgen genoeg rust heeft gehad.
Zoals je ook al eerder hebt kunnen lezen, kom ik de laatste tijd steeds beter overeen met haar, dus ben ik er van overtuigd dat vet een fijne avond wordt.
Als laatste wil ik nog even melden dat ik twee aangename verrassingen heb gekregen in de les deze middag op vrijwel hetzelfde moment. Het waren sms'en. De ene was van Palleke met een grappige sms. Het ging over het kindewijsje 'zie ginds komt de stoomboot', maar dan ingevuld met de namen van onze Waalse politici. Het geeft een enorm humoristisch resultaat. Het is dan ook geen geheim dat Palleke een relatief Vlaamsgezinde instelling heeft. Maar hij gaat zelden zijn boekje te buiten en verpakt zijn kritiek meestal in humor.
De tweede sms was van Bieke die vroeg of ik deze week ook weer op de trein ging zitten richting Diksmuide. Voor zover ik weet (ik ben al een paar weken achtereen naar mama gegaan in het weekend)is het al een hele tijd geleden dat ze nog eens de trein op vrijdag heeft genomen. Of toch degene die ik zou nemen. Ook al een tijd geleden dat in nog iets van haar hoorde, buiten dan vorige week kort toen ik vroeg hoe haar Egypte-reis was geweest, een paar weken terug. Wie weet dat ik haar nog eens zie. Ik zie het alleszins zitten om nog eens met haar te kunnen praten.
Laat ik het slechte nieuws nu maar achterwege laten en me richten op de positieve zaken.
Allereerst, ik heb internet op mijn iPod in de klas. Ik ga het niet elke keer gebruiken, maar ik vind het handig om te weten. Zo kan ik in de les vaak iets snel opzoeken, moest ik iets niet meteen begrijpen. Zo heb ik dit daarnet in de les archeologie al toegepast.
Ten tweede, ik kijk enorm uit naar vanavond. Ik heb Evelien er van overtuigd te blijven slapen. Ik heb het er ongetwijfeld al over gehad hoe zij elke dinsdag laat thuis komt om woensdag weer vroeg te moeten vertrekken. Ik had al een paar keer voorgesteld om ze te laten overnachten op mijn kot, zodat ze toch nog wat werk kan verzetten en morgen genoeg rust heeft gehad.
Zoals je ook al eerder hebt kunnen lezen, kom ik de laatste tijd steeds beter overeen met haar, dus ben ik er van overtuigd dat vet een fijne avond wordt.
Als laatste wil ik nog even melden dat ik twee aangename verrassingen heb gekregen in de les deze middag op vrijwel hetzelfde moment. Het waren sms'en. De ene was van Palleke met een grappige sms. Het ging over het kindewijsje 'zie ginds komt de stoomboot', maar dan ingevuld met de namen van onze Waalse politici. Het geeft een enorm humoristisch resultaat. Het is dan ook geen geheim dat Palleke een relatief Vlaamsgezinde instelling heeft. Maar hij gaat zelden zijn boekje te buiten en verpakt zijn kritiek meestal in humor.
De tweede sms was van Bieke die vroeg of ik deze week ook weer op de trein ging zitten richting Diksmuide. Voor zover ik weet (ik ben al een paar weken achtereen naar mama gegaan in het weekend)is het al een hele tijd geleden dat ze nog eens de trein op vrijdag heeft genomen. Of toch degene die ik zou nemen. Ook al een tijd geleden dat in nog iets van haar hoorde, buiten dan vorige week kort toen ik vroeg hoe haar Egypte-reis was geweest, een paar weken terug. Wie weet dat ik haar nog eens zie. Ik zie het alleszins zitten om nog eens met haar te kunnen praten.
zondag 4 december 2011
Verjaardag Mama
Gisteren dan kort na de middag aangekomen in Vladslo, nadat we voor de grap mama hadden doen geloven dat we eigenlijk met heel het gevolg in Moorslede stonden, bij Jurgen. Ze was er zó van overtuigd dat ze duidelijk in haar email Vladslo had gezegd, maar wij maar volhouden dat er wel degelijk Moorslede had ingestaan. Nuja, kort na het telefoongesprek reden we de oprit op en zag ze natuurlijk dat het maar om te lachen was.
Even gedag zeggen aan iedereen en een gelukkige verjaardag aan ons mama gewenst, met dikke knuffel bij (allez, niet te dik, want ze had al heel de week last van haar rug). Ons in de living gezet en de kadootjes beginnen geven aan mama. Jurgen, Wouter en ik gaven haar een paar boekencollecties van National Geographic met allerlei prachtig fotomateriaal van over de hele wereld. En Allileke en compagnie gaven haar drie boeken van Aspe. Mama gaat voor de hele serie, dus jaar per jaar komt ze steeds dichter bij de complete set. Dan heb ik mij snel even omgekleed, want ik had mijn kleren van de vorige avond nog aan (wel met proper ondergoed). Toen ik fris en monter weer beneden stond, hadden ze de champagne en de taart al bovengehaald. De champagne had Palleke meegebracht, die is daar wel in thuis en de taart was speciaal besteld bij de glutenvrije bakker. Laure-Anne heeft gluten-intolerantie en moet dus goed opletten bij alles waar bloem in zit. Daarom, glutenvrije taart. Smaakte bijna beter als gewone taart, als je het mij vraagt.
Daarna nog wat gebabbeld, gelachen en spelletjes gespeeld met de meisjes.
Tegen 19u moesten we dan naar het restaurant gaan. Het is een nieuw restaurant op de markt in Diksmuide. Mama was er vorige week al met een vriendin gaan eten en ze was er zo van onder de indruk dat ze er meteen haar verjaardag ook gepland had. Het restaurant noemt Nikolaas en het ligt vlak naast het stadhuis. Het was vroeger ook een gebouw van de gemeente. Nu hebben ze het volledig verbouwd en heringericht. Het was een redelijk zwaar, oud gebouw, maar ze hebben er iets moois van gemaakt. Het is heel ruim met veel ramen en weinig pilaren in de ruimte zelf. Er kan echt wel een hoop volk binnen. Ook de decoraties zijn leuk gedaan. Het is niet extravagant, maar ook niet kaal. Zo staat er bv ook een oude motor bij de ingang. En die vergroot wel het contrast oud-nieuw dat doorheen het gebouw te vinden is. Ik ben natuurlijk geen kenner van binnenhuisarchitectuur of decoratie, maar ik vond het gezellig.
De mensen waren heel vriendelijk, de bediening was vlot en ze stonden altijd klaar om vragen te beantwoorden of suggesties te geven. Ik nam een dagsoep als voorgerecht. Het was pompoensoep, maar echt lekkere soep. Daarna een steak met een peperroomsausje. Het is lang geleden dat ik nog zo'n goeie steak heb gegeten. Dat was uitmuntend. Zo'n zacht vlees en perfect gebakken en dan die saus erbij die echt juist gebalanceerd was, zodat ze niet overheerste, maar mooi aanvulde. Wouter had me dan ook aangeraden er een Chimay bij te drinken, een abdijbier. Dat alles smaakte enorm goed en ik heb goed gegeten. Achteraf nog een koffie voor mij. Ik was mijn koekjes natuurlijk meteen aan de kindjes kwijt. En daarmee bedoel ik Anne-Sophie en Wouter. Laure-Anne mag ze niet.
Uiteindelijk veel gebabbeld, leuke gesprekken gehad, weer spelletjes gespeeld ook en veel afgelachen. Het was een leuk feest. De volwassenen hebben zich wat bezig gehouden met elkaar en de jongeren ook. Ik had nog altijd het gevoel alsof ik aan het oppassen was en ik vond dat niet erg. Ik geloof dat ik dat meer ga doen als ik de kans krijg.
Het enige punt van spanning kwam van bij ons mama. Toen ze even naar de wc ging, kwam ze op de terugweg naar mij en zei dat ik eens moest raden wie er nog in het restaurant zat. Ik had geen flauw idee wie het kon zijn (ik bedoel maar, Diksmuide is groot en ik ken niet iedereen). Blijkbaar zat de vader van Bieke, Bart, ook in het restaurant. Met nog iemand, al zou ik niet weten wie het was. Het kan Glen geweest zijn, als hij al zijn haar heeft afgeschoren (ik heb die mensen in bijna twee jaar of langer niet gezien). Nuja, ons mama maakte er iets of wat een probleem van. Ik vond het niet erg. Uiteindelijk moeten die mensen ook eten en mogen die ook eens iets gaan drinken. En het zou me sterk geleken hebben dat die niet eens naar een nieuw restaurant op de markt zouden gaan. Het is tenslotte vlak naast hun deur. Voor hetzelfde geld kennen ze de mensen van het restaurant zelfs. Dus ik besloot er maar niet op in te gaan. Hopelijk smaakte hun eten of drinken hen ook, dat is alles dat ik kan zeggen.
Na dan de koffie of het dessert genuttigd te hebben, was het tijd om naar huis te gaan. Laure-Anne was al een beetje moe aan het worden, en omdat ze ook nog wat ziekjes was, werd ze tegen het einde van de avond toe, een beetje ambetant. En bij gevolg wij dus ook. Maar al bij al, ging het nog goed. Zij gingen naar terug naar St-Amands en wij richting Vladslo.
Mama was heel content met haar verjaardag. Ze had de cadeaus gekregen die ze vroeg, ze had lekker gegeten en ze had goed kunnen babbelen.
En ik heb me ook goed geamuseerd, maar ik was echt uitgeteld tegen dat ik in mijn bed lag. Twee relatief drukke dagen achter elkaar, waarbij er één nacht zat waar ik enorm licht geslapen had. Ik ben blij dat ik vanochtend lang kon blijven liggen.
Even gedag zeggen aan iedereen en een gelukkige verjaardag aan ons mama gewenst, met dikke knuffel bij (allez, niet te dik, want ze had al heel de week last van haar rug). Ons in de living gezet en de kadootjes beginnen geven aan mama. Jurgen, Wouter en ik gaven haar een paar boekencollecties van National Geographic met allerlei prachtig fotomateriaal van over de hele wereld. En Allileke en compagnie gaven haar drie boeken van Aspe. Mama gaat voor de hele serie, dus jaar per jaar komt ze steeds dichter bij de complete set. Dan heb ik mij snel even omgekleed, want ik had mijn kleren van de vorige avond nog aan (wel met proper ondergoed). Toen ik fris en monter weer beneden stond, hadden ze de champagne en de taart al bovengehaald. De champagne had Palleke meegebracht, die is daar wel in thuis en de taart was speciaal besteld bij de glutenvrije bakker. Laure-Anne heeft gluten-intolerantie en moet dus goed opletten bij alles waar bloem in zit. Daarom, glutenvrije taart. Smaakte bijna beter als gewone taart, als je het mij vraagt.
Daarna nog wat gebabbeld, gelachen en spelletjes gespeeld met de meisjes.
Tegen 19u moesten we dan naar het restaurant gaan. Het is een nieuw restaurant op de markt in Diksmuide. Mama was er vorige week al met een vriendin gaan eten en ze was er zo van onder de indruk dat ze er meteen haar verjaardag ook gepland had. Het restaurant noemt Nikolaas en het ligt vlak naast het stadhuis. Het was vroeger ook een gebouw van de gemeente. Nu hebben ze het volledig verbouwd en heringericht. Het was een redelijk zwaar, oud gebouw, maar ze hebben er iets moois van gemaakt. Het is heel ruim met veel ramen en weinig pilaren in de ruimte zelf. Er kan echt wel een hoop volk binnen. Ook de decoraties zijn leuk gedaan. Het is niet extravagant, maar ook niet kaal. Zo staat er bv ook een oude motor bij de ingang. En die vergroot wel het contrast oud-nieuw dat doorheen het gebouw te vinden is. Ik ben natuurlijk geen kenner van binnenhuisarchitectuur of decoratie, maar ik vond het gezellig.
De mensen waren heel vriendelijk, de bediening was vlot en ze stonden altijd klaar om vragen te beantwoorden of suggesties te geven. Ik nam een dagsoep als voorgerecht. Het was pompoensoep, maar echt lekkere soep. Daarna een steak met een peperroomsausje. Het is lang geleden dat ik nog zo'n goeie steak heb gegeten. Dat was uitmuntend. Zo'n zacht vlees en perfect gebakken en dan die saus erbij die echt juist gebalanceerd was, zodat ze niet overheerste, maar mooi aanvulde. Wouter had me dan ook aangeraden er een Chimay bij te drinken, een abdijbier. Dat alles smaakte enorm goed en ik heb goed gegeten. Achteraf nog een koffie voor mij. Ik was mijn koekjes natuurlijk meteen aan de kindjes kwijt. En daarmee bedoel ik Anne-Sophie en Wouter. Laure-Anne mag ze niet.
Uiteindelijk veel gebabbeld, leuke gesprekken gehad, weer spelletjes gespeeld ook en veel afgelachen. Het was een leuk feest. De volwassenen hebben zich wat bezig gehouden met elkaar en de jongeren ook. Ik had nog altijd het gevoel alsof ik aan het oppassen was en ik vond dat niet erg. Ik geloof dat ik dat meer ga doen als ik de kans krijg.
Het enige punt van spanning kwam van bij ons mama. Toen ze even naar de wc ging, kwam ze op de terugweg naar mij en zei dat ik eens moest raden wie er nog in het restaurant zat. Ik had geen flauw idee wie het kon zijn (ik bedoel maar, Diksmuide is groot en ik ken niet iedereen). Blijkbaar zat de vader van Bieke, Bart, ook in het restaurant. Met nog iemand, al zou ik niet weten wie het was. Het kan Glen geweest zijn, als hij al zijn haar heeft afgeschoren (ik heb die mensen in bijna twee jaar of langer niet gezien). Nuja, ons mama maakte er iets of wat een probleem van. Ik vond het niet erg. Uiteindelijk moeten die mensen ook eten en mogen die ook eens iets gaan drinken. En het zou me sterk geleken hebben dat die niet eens naar een nieuw restaurant op de markt zouden gaan. Het is tenslotte vlak naast hun deur. Voor hetzelfde geld kennen ze de mensen van het restaurant zelfs. Dus ik besloot er maar niet op in te gaan. Hopelijk smaakte hun eten of drinken hen ook, dat is alles dat ik kan zeggen.
Na dan de koffie of het dessert genuttigd te hebben, was het tijd om naar huis te gaan. Laure-Anne was al een beetje moe aan het worden, en omdat ze ook nog wat ziekjes was, werd ze tegen het einde van de avond toe, een beetje ambetant. En bij gevolg wij dus ook. Maar al bij al, ging het nog goed. Zij gingen naar terug naar St-Amands en wij richting Vladslo.
Mama was heel content met haar verjaardag. Ze had de cadeaus gekregen die ze vroeg, ze had lekker gegeten en ze had goed kunnen babbelen.
En ik heb me ook goed geamuseerd, maar ik was echt uitgeteld tegen dat ik in mijn bed lag. Twee relatief drukke dagen achter elkaar, waarbij er één nacht zat waar ik enorm licht geslapen had. Ik ben blij dat ik vanochtend lang kon blijven liggen.
zaterdag 3 december 2011
Oppas Kristof
Ik zit nu aan tafel met Anne-Sophie. Zij is braaf haar biologie aan het studeren, terwijl ik even blog over de afgelopen avond.
Een tijdje terug was er al afgesproken dat Wouter eens oppas ging spelen bij onze tante. Ze moesten 's avonds ergens naartoe en wilden onze nichtjes niet alleen laten. Dus Wouter vond dat niet erg om eens te overnachten bij hen en daarmee hun gerust te stellen. Daarbij kwam dan ook de vraag of ik daar wel voor te vinden was, omdat ik, eerlijk gezegd, makkelijker tot bij hen geraak dan Wouter. Uiteindelijk werkt nonkel Pascal (vanaf nu Palleke) in het Brusselse en moet die bijna passeren langs mijn kot.
Gisteren was het dus zo dat Palleke en Allileke (Tante Hilde) weer eens weg moesten en ze iemand nodig hadden om op de meisjes te passen.
Dus dan was het mijn beurt.
Na de les meteen naar mijn kot teruggekeerd om alles bij elkaar te nemen, want Palleke zou mij al snel komen ophalen. Na een beetje manoeuvreren doorheen het vreselijk drukke en vakbondsactie-aangedreven Brusselse verkeer, waren we op weg naar St.-Amands. Allileke en Palleke maakten hun snel klaar, gingen nog eens even over de belangrijkste punten en vertrokken dan al snel naar hun etentje.
Laure-Anne was wat ziek, dus daar moest ik rekening mee houden. Ze had last van vermoeidheid en hoofdpijn. Ze had van Allileke nog een pijnstiller gekregen, dus moest ik haar maar opnieuw een geven vlak voor het slapengaan, moest het nog niet beter zijn. Ook kreeg ik een voorraad pillekes en siroop in mijn handen gedrukt die ik op vaste tijdstippen moest toedienen aan de meisjes.
Laure-Anne was eerst heel loom, wat echt wel te wijten was aan het ziekjes zijn. Hoewel dat ik ook al hints had gekregen dat het misschien wat kon liggen aan het weggaan van de mama. Dat ze dat niet zo graag heeft en daarom wat lusteloos was. Daarom heb ik haar eerst wat laten doen zodat ze op haar plooi kon komen. Anne-Sophie en ik zijn dan maar begonnen aan het eten.
Kip met stukjes appel in currysaus en rijst. Heel erg lekker. We hadden wel wat teveel gemaakt. De meisjes zijn al niet zo'n grote eters en Laure-Anne had dan nog niet zoveel eetlust ook. We hadden dus nog een mooi potje om opzij te zetten voor een volgende keer.
Maar tijdens het eten hadden we wel de indruk dat Laure-Anne wat over haar ziek zijn heen begon te komen. Ze was toch alleszins enthousiast aan het vertellen over de intriges bij haar op school. Over hoe er een meisje was, dat niemand graag heeft, want ze is echt wel een bitch, die dat samen was met een jongen die keitof was. En die jongen wou het dan uitmaken met dat meisje, maar die durfde niet, dus de vriendinnen van die jongen moesten dat voor hem doen, waaronder Laure-Anne. En die ene was dan enorm boos dat het uit was, maar die jongen was enorm blij, want hij huppelde bijna weg, naar het schijnt. En dat was vorige week. En nu heeft die jongen iemand anders, en is dat ene meisje boos op het nieuwe vriendinnetje, want ze had die gezien als een vriendin van haar en vriendinnen gaan wel niet gaan lopen met elkaars vriendje, behalve in dat geval, want die ene was echt wel een bitch en die verdiende dat.
Allemaal enorm interessant, vooral omdat het uit de mond van een 11-jarige komt.
Het niveau van intriges dat die meemaken tijdens het verloop van één week, is gewoon verbazingwekkend. En bedenk u, ik heb al de gedistilleerde versie gegeven hier. Die was echt een kwartier aan een stuk aan het tateren daarover.
Maar ze was tenminste weer actief.
Na het eten was het dan de bedoeling dat we allemaal nog wat gingen studeren. Ik voor de januari zittijd en de meisjes voor de aankomende testen en examens in december. Maar omdat Laure-Anne nog wat ziek was (opeens wel terug), moest ze niet meer blokken van mij, maar eerder een warm bad gaan pakken. Dus Anne-Sophie nam haar Chemie erbij, ik mijn Gombrich' Story of Art en we vlogen erin. Ondertussen nog wat gebabbeld ook. Alles heel leuk gehouden. Ze vroeg geregeld hulp bij haar Chemie als er iets was dat niet helemaal duidelijk was vanuit de les. Dan kwam Laure-Anne terug naar beneden en gaf ik ze hun medicamenten. Natuurlijk siroop gemorst, dus het plakte overal. Daarna een yoghurtje genomen voor Anne-Sophie en mij, en een ijsje voor Laure-Anne, die zich meteen voor de tv zette. Dan nog wat geblokt, gebabbeld en gelachen tot het tijd was voor de jongste om te gaan slapen.
Ze wou natuurlijk niet, want weerom was ze al niet meer ziek, maar dat zou bij mij toch niet pakken. Ze lag er dan ook snel in, maar ik moest beloven geregeld te komen kijken. Dan wist ze dat er altijd iemand in de buurt was, voor het geval dat. Dus ben ik om de tien minuten eens gaan kijken. Natuurlijk lag ze al bij de eerste check-up al te ronken, en dat werd steeds luider geronk bij elke keer dat ik ging kijken.
Dan met Anne-Sophie nog wat tv gekeken ook. Naar Ultimate Survival met Bear Grylls, die man die zich speciaal in survival omstandigheden zet om dan de meest bizarre overlevingstips te gebruiken en illustreren. Dat gaf natuurlijk niet altijd een even smakelijk beeld, maar we hebben ons ook meermaals platgelegd van het lachen. Kort daarna was het dan ook bedtijd voor ons en zijn we naar onze kamers getrokken. In mijn geval gewoon een matras op de grond, maar meer heb ik niet nodig. Met de deur op een kier en met één oog open ging ik slapen, je weet nooit of er iets gebeurd. Een tijdje later kwamen Allileke en Palleke terug, dus kon ik wat dieper zakken.
Nu zijn we allemaal op en klaar om te vertrekken naar Diksmuide.
Het is namelijk mama haar verjaardag! 47 jaren jong! Dat wordt een feestje.
Een tijdje terug was er al afgesproken dat Wouter eens oppas ging spelen bij onze tante. Ze moesten 's avonds ergens naartoe en wilden onze nichtjes niet alleen laten. Dus Wouter vond dat niet erg om eens te overnachten bij hen en daarmee hun gerust te stellen. Daarbij kwam dan ook de vraag of ik daar wel voor te vinden was, omdat ik, eerlijk gezegd, makkelijker tot bij hen geraak dan Wouter. Uiteindelijk werkt nonkel Pascal (vanaf nu Palleke) in het Brusselse en moet die bijna passeren langs mijn kot.
Gisteren was het dus zo dat Palleke en Allileke (Tante Hilde) weer eens weg moesten en ze iemand nodig hadden om op de meisjes te passen.
Dus dan was het mijn beurt.
Na de les meteen naar mijn kot teruggekeerd om alles bij elkaar te nemen, want Palleke zou mij al snel komen ophalen. Na een beetje manoeuvreren doorheen het vreselijk drukke en vakbondsactie-aangedreven Brusselse verkeer, waren we op weg naar St.-Amands. Allileke en Palleke maakten hun snel klaar, gingen nog eens even over de belangrijkste punten en vertrokken dan al snel naar hun etentje.
Laure-Anne was wat ziek, dus daar moest ik rekening mee houden. Ze had last van vermoeidheid en hoofdpijn. Ze had van Allileke nog een pijnstiller gekregen, dus moest ik haar maar opnieuw een geven vlak voor het slapengaan, moest het nog niet beter zijn. Ook kreeg ik een voorraad pillekes en siroop in mijn handen gedrukt die ik op vaste tijdstippen moest toedienen aan de meisjes.
Laure-Anne was eerst heel loom, wat echt wel te wijten was aan het ziekjes zijn. Hoewel dat ik ook al hints had gekregen dat het misschien wat kon liggen aan het weggaan van de mama. Dat ze dat niet zo graag heeft en daarom wat lusteloos was. Daarom heb ik haar eerst wat laten doen zodat ze op haar plooi kon komen. Anne-Sophie en ik zijn dan maar begonnen aan het eten.
Kip met stukjes appel in currysaus en rijst. Heel erg lekker. We hadden wel wat teveel gemaakt. De meisjes zijn al niet zo'n grote eters en Laure-Anne had dan nog niet zoveel eetlust ook. We hadden dus nog een mooi potje om opzij te zetten voor een volgende keer.
Maar tijdens het eten hadden we wel de indruk dat Laure-Anne wat over haar ziek zijn heen begon te komen. Ze was toch alleszins enthousiast aan het vertellen over de intriges bij haar op school. Over hoe er een meisje was, dat niemand graag heeft, want ze is echt wel een bitch, die dat samen was met een jongen die keitof was. En die jongen wou het dan uitmaken met dat meisje, maar die durfde niet, dus de vriendinnen van die jongen moesten dat voor hem doen, waaronder Laure-Anne. En die ene was dan enorm boos dat het uit was, maar die jongen was enorm blij, want hij huppelde bijna weg, naar het schijnt. En dat was vorige week. En nu heeft die jongen iemand anders, en is dat ene meisje boos op het nieuwe vriendinnetje, want ze had die gezien als een vriendin van haar en vriendinnen gaan wel niet gaan lopen met elkaars vriendje, behalve in dat geval, want die ene was echt wel een bitch en die verdiende dat.
Allemaal enorm interessant, vooral omdat het uit de mond van een 11-jarige komt.
Het niveau van intriges dat die meemaken tijdens het verloop van één week, is gewoon verbazingwekkend. En bedenk u, ik heb al de gedistilleerde versie gegeven hier. Die was echt een kwartier aan een stuk aan het tateren daarover.
Maar ze was tenminste weer actief.
Na het eten was het dan de bedoeling dat we allemaal nog wat gingen studeren. Ik voor de januari zittijd en de meisjes voor de aankomende testen en examens in december. Maar omdat Laure-Anne nog wat ziek was (opeens wel terug), moest ze niet meer blokken van mij, maar eerder een warm bad gaan pakken. Dus Anne-Sophie nam haar Chemie erbij, ik mijn Gombrich' Story of Art en we vlogen erin. Ondertussen nog wat gebabbeld ook. Alles heel leuk gehouden. Ze vroeg geregeld hulp bij haar Chemie als er iets was dat niet helemaal duidelijk was vanuit de les. Dan kwam Laure-Anne terug naar beneden en gaf ik ze hun medicamenten. Natuurlijk siroop gemorst, dus het plakte overal. Daarna een yoghurtje genomen voor Anne-Sophie en mij, en een ijsje voor Laure-Anne, die zich meteen voor de tv zette. Dan nog wat geblokt, gebabbeld en gelachen tot het tijd was voor de jongste om te gaan slapen.
Ze wou natuurlijk niet, want weerom was ze al niet meer ziek, maar dat zou bij mij toch niet pakken. Ze lag er dan ook snel in, maar ik moest beloven geregeld te komen kijken. Dan wist ze dat er altijd iemand in de buurt was, voor het geval dat. Dus ben ik om de tien minuten eens gaan kijken. Natuurlijk lag ze al bij de eerste check-up al te ronken, en dat werd steeds luider geronk bij elke keer dat ik ging kijken.
Dan met Anne-Sophie nog wat tv gekeken ook. Naar Ultimate Survival met Bear Grylls, die man die zich speciaal in survival omstandigheden zet om dan de meest bizarre overlevingstips te gebruiken en illustreren. Dat gaf natuurlijk niet altijd een even smakelijk beeld, maar we hebben ons ook meermaals platgelegd van het lachen. Kort daarna was het dan ook bedtijd voor ons en zijn we naar onze kamers getrokken. In mijn geval gewoon een matras op de grond, maar meer heb ik niet nodig. Met de deur op een kier en met één oog open ging ik slapen, je weet nooit of er iets gebeurd. Een tijdje later kwamen Allileke en Palleke terug, dus kon ik wat dieper zakken.
Nu zijn we allemaal op en klaar om te vertrekken naar Diksmuide.
Het is namelijk mama haar verjaardag! 47 jaren jong! Dat wordt een feestje.
vrijdag 2 december 2011
Little Piece of Heaven
Dit is een liedje dat ik een tijd geleden op facebook zag staan. Iemand linkte het naar een vriend van me, dus kon ik dat ook zien. Ik ben altijd wel eens benieuwd naar nummers en bands die ik niet ken, dus bekeek ik het.
Het nummer is van Avenged Sevenfold, een band die niet meteen bekend staat om zijn zachte nummers. Ik had er al iets van gehoord, maar nog nooit muziek van hen. Het liedje kwam ook met een clipje van Youtube, dus dat maakte het ook al aantrekkelijker. Uiteindelijk speel ik het nu geregeld af. De eerste keer dat je het hoort klinkt het vooral luid en een beetje metal-achtig. Maar naarmate je het steeds meer hoort merk je de zachtere klanken en momenten op en die maken het lied goed. Er zit ook veel variatie in de melodie en zelfs hier en daar een stijlverandering in de muziek, hoewel dat dat natuurlijk ook kenmerkend kan zijn voor Avenged Sevenfold.
Het clipje dat er bijhoort is eigenlijk een tekenfilm/cartoon. En het vertelt het verhaal dat gezongen wordt, zodat je meteen mee bent met de tekst. Nogmaals, de eerste keer dat je het ziet, kan het nogal grof en vreemd overkomen, maar daar moet je je dan even overheen zetten, het wordt beter naar het einde toe. Ook de manier waarop ze het zingen of het visueel in beeld brengen, brengt af en toe genoeg humor naar boven om niet te grof over te komen. En uiteindelijk moet je goed blijven luisteren naar de tekst, want daarin zit de uiteindelijke boodschap.
En die gaat als volgt (denk ik): Wat er ook gebeurd, wie je ook bent en wat je ook gedaan hebt, als je oprechte spijt toont en de andere is bereid je te vergeven, kan je samen een nieuwe start maken.
Ik zou dus zeggen, kijk en luister, maar hou dat in je achterhoofd als je bij momenten komt waar je toch even je wenkbrauwen optrekt. Het wordt veel luchthartiger naar het einde toe en je kan zelfs zeggen dat er een relatief happy ending is.
Het nummer is van Avenged Sevenfold, een band die niet meteen bekend staat om zijn zachte nummers. Ik had er al iets van gehoord, maar nog nooit muziek van hen. Het liedje kwam ook met een clipje van Youtube, dus dat maakte het ook al aantrekkelijker. Uiteindelijk speel ik het nu geregeld af. De eerste keer dat je het hoort klinkt het vooral luid en een beetje metal-achtig. Maar naarmate je het steeds meer hoort merk je de zachtere klanken en momenten op en die maken het lied goed. Er zit ook veel variatie in de melodie en zelfs hier en daar een stijlverandering in de muziek, hoewel dat dat natuurlijk ook kenmerkend kan zijn voor Avenged Sevenfold.
Het clipje dat er bijhoort is eigenlijk een tekenfilm/cartoon. En het vertelt het verhaal dat gezongen wordt, zodat je meteen mee bent met de tekst. Nogmaals, de eerste keer dat je het ziet, kan het nogal grof en vreemd overkomen, maar daar moet je je dan even overheen zetten, het wordt beter naar het einde toe. Ook de manier waarop ze het zingen of het visueel in beeld brengen, brengt af en toe genoeg humor naar boven om niet te grof over te komen. En uiteindelijk moet je goed blijven luisteren naar de tekst, want daarin zit de uiteindelijke boodschap.
En die gaat als volgt (denk ik): Wat er ook gebeurd, wie je ook bent en wat je ook gedaan hebt, als je oprechte spijt toont en de andere is bereid je te vergeven, kan je samen een nieuwe start maken.
Ik zou dus zeggen, kijk en luister, maar hou dat in je achterhoofd als je bij momenten komt waar je toch even je wenkbrauwen optrekt. Het wordt veel luchthartiger naar het einde toe en je kan zelfs zeggen dat er een relatief happy ending is.
donderdag 1 december 2011
Coudenberg
Zoals het nu al een deftige gewoonte is geworden, zijn we op deze prachtig, regenachtige donderdagavond weer naar een museum getrokken.
Het was deze keer niet zozeer een museum als wel een archeologische site. We zijn namelijk naar het Coudenberg gegaan, onder het BELvue-museum op de kunstberg, vlak naast het Koninklijk Paleis in Brussel.
Onder de straten van de kunstberg zijn namelijk de restanten van het oude kasteel gevonden dat daar oorspronkelijk lag. De oude straten en muren liggen nog allemaal intact onder het huidige wegdek.
Heel interessant natuurlijk, vooral voor onze richting.
Zo kon je in delen van de site mooi de overgang zien tussen verschillende architecturale periodes. De eerste, oudste gedeelten van muren waren nog in oude, rode baksteen. Allemaal heel stevig en dik gemaakt. En de gangen bestonden uit tongewelven. Dat is typisch voor het Romaans. Daarna kreeg je de overgang naar fijnere muren, met lichtere steen waartussen kleinere naden zaten. Op de kruisingen van gangen, waren er dan kruisbogen en spitsbogen te zien. Daar kon je dan weer duidelijk Gotiek in herkennen. Ook op de originele straatstenen wandelen deed vreemd aan, wetende dat er een paar meter boven je het huidige, drukke Brusselverkeer reed. Het is heel mooi in beeld gebracht. Met leuke verlichting en knap ingedeelde ruimtes.
Ook hadden we als extra dat er twee acteurs (denk ik toch) een tijd lang verhalen vertelden. In twee talen dan nog wel. Dus ze zeiden één zin in het Nederlands en de volgende in het Frans. Zo had je altijd wel één zin die je perfect kon verstaan en de andere die je met context en wat parate kennis van de andere taal ook makkelijk kon verstaan. En het gaf zeker een mooi resultaat. Zo vertelden ze ook poëzie, waarvan er één volledig in het Nederlands, het andere in het Frans. Vooral omdat het zo'n tong-twisters zijn ook. Ze klonk al ongelofelijk indrukwekkend in het Nederlands, maar die Franse was toch wel een klasse apart. En dan hoor je pas echt hoe majestueus en sierlijk het Frans wel is.
Al bij al een leuke avond weer. Ik denk niet dat ik het snel ga opgeven van op die manier musea te bezoeken.
Het was deze keer niet zozeer een museum als wel een archeologische site. We zijn namelijk naar het Coudenberg gegaan, onder het BELvue-museum op de kunstberg, vlak naast het Koninklijk Paleis in Brussel.
Onder de straten van de kunstberg zijn namelijk de restanten van het oude kasteel gevonden dat daar oorspronkelijk lag. De oude straten en muren liggen nog allemaal intact onder het huidige wegdek.
Heel interessant natuurlijk, vooral voor onze richting.
Zo kon je in delen van de site mooi de overgang zien tussen verschillende architecturale periodes. De eerste, oudste gedeelten van muren waren nog in oude, rode baksteen. Allemaal heel stevig en dik gemaakt. En de gangen bestonden uit tongewelven. Dat is typisch voor het Romaans. Daarna kreeg je de overgang naar fijnere muren, met lichtere steen waartussen kleinere naden zaten. Op de kruisingen van gangen, waren er dan kruisbogen en spitsbogen te zien. Daar kon je dan weer duidelijk Gotiek in herkennen. Ook op de originele straatstenen wandelen deed vreemd aan, wetende dat er een paar meter boven je het huidige, drukke Brusselverkeer reed. Het is heel mooi in beeld gebracht. Met leuke verlichting en knap ingedeelde ruimtes.
Ook hadden we als extra dat er twee acteurs (denk ik toch) een tijd lang verhalen vertelden. In twee talen dan nog wel. Dus ze zeiden één zin in het Nederlands en de volgende in het Frans. Zo had je altijd wel één zin die je perfect kon verstaan en de andere die je met context en wat parate kennis van de andere taal ook makkelijk kon verstaan. En het gaf zeker een mooi resultaat. Zo vertelden ze ook poëzie, waarvan er één volledig in het Nederlands, het andere in het Frans. Vooral omdat het zo'n tong-twisters zijn ook. Ze klonk al ongelofelijk indrukwekkend in het Nederlands, maar die Franse was toch wel een klasse apart. En dan hoor je pas echt hoe majestueus en sierlijk het Frans wel is.
Al bij al een leuke avond weer. Ik denk niet dat ik het snel ga opgeven van op die manier musea te bezoeken.
Continued
Ik zou mij normaal morgenochtend bezig gehouden hebben met mijn blog terug op niveau te brengen, maar op vraag van een enthousiaste fan, heb ik toch maar besloten het vandaag nog te doen (ook al twijfel ik eraan of ze het vandaag nog zal zien).
De reden dat ik al sinds maandag niets gepost heb, is eigenlijk gewoon tijdgebrek. Ook een beetje weinig goesting, maar vooral tijdgebrek. Dat in combinatie met bitter weinig dingen die gebeuren en de moeite waard zijn om over te schrijven, werken het schrijven van meerdere posts een beetje tegen. Ik zou natuurlijk ook elke avond een korte post geschreven hebben met 'Vandaag ging alles goed, ik ben naar de les geweest en het was leuk.', maar dan denk ik dat ik al snel niet zo origineel meer zou zijn. Wat natuurlijk niet wegneemt dat de laatste dagen heel leuk waren.
Er zijn ook een aantal dingen die op dit moment nog een beetje onzeker zijn. Met de examens die voor de deur staan, het weer dat drastisch begint om te slaan, de dagen die alsmaar korter worden en mensen die het leven delen met mij. Er zijn verschillende factoren die meespelen in het spel. Over de eerste voorbeelden kan ik over praten, de laatste iets minder.
Allereerst, Examens!
December is deze week begonnen. Ik weet het, eigenlijk pas vandaag. Maar na een preek van ons mama gekregen te hebben dit weekend over dat het nu wel eens hoog tijd wordt dat ik er stevig invlieg (ook al waren mijn herexamens goed), ben ik deze maandag toch ook al begonnen met dat extra beetje meer leren per dag. Een paar uurtjes van de dag kruipen dus vanaf nu sowieso in het blokken voor de januari zittijd. Ik zie het heel goed zitten. De lessen gaan nog altijd vlot, kan ik goed bijhouden en herhaal ik geregeld. De taken beginnen vorm te krijgen en zitten op schema. De literatuur die gelezen moet worden, wordt verslonden als bedlectuur. Dus ik hou me wel up-to-date met mijn studies.
Het weer! En daarbij aansluitend, de korte dagen!
Dat is natuurlijk iets dat iedereen ondervind. We konden de afgelopen weken niet zozeer klagen over verschrikkelijk weer. Het was geen zomer, maar we hebben erger gehad al. Maar deze week was toch gekenmerkt door veel wind, koude temperaturen, regen... gewoon onaangenaam weer. Ook enorme schommelingen in druk kwamen vaak voor. En omdat ik al geregeld een letsel aan gewrichten en botten heb opgelopen, kan ik het dan ook doorheen mijn lichaam voelen als er weer een verandering aan zit te komen. En deze week heb ik al de hele tijd pijn aan mijn gewrichten gehad, niet te doen. Neem daar dan ook nog eens de ongelofelijk korte dagen en lange nachten bij, en je kan je wel indenken dat dat niet meteen het meest optimale klimaat is om in te leven. Ik heb de hele tijd pijn, ik ben ongelofelijk moe, maar omdat ik nog veel te doen heb, kom ik niet toe aan dat extra beetje slaap, waardoor het allemaal wat begint op te stapelen.
Ik zal er uiteindelijk wel door geraken. Het is gewoon een kwestie van aanpassen.
De mensen!
Ja, nu een beetje complexer te werk gaan. Net zoals ik last ondervindt van mijn omgeving, doet mijn vriendenkring dat ook. En de één kan daar nu wel iets makkelijker tegen dan de ander en dat merk je. Niet iedereen is altijd in zijn even fijne, happy doen. Er is altijd wel iemand die slecht geslapen heeft, iets verkeerd gegeten heeft, iets slecht heeft meegemaakt... noem maar op. En meestal is die persoon dan (afwisselend) de rotte plek in de mand, die de rest wat aansteekt. Daar kan natuurlijk niemand iets aan doen, maar je voelt het wel. De sfeer is meer dan eens wat gespannen. Het volgende gaat nu waarschijnlijk ongelofelijk seksistisch klinken, maar het feit dat ik met een hele groep vrouwen zit, helpt de problematiek zeker niet. Mannen die gaan problemen bij problemen aanpakken en zich voor de rest zich weinig van aantrekken. Maar bij de meiskes merk ik wel dat die dat via andere wegen doen. Die proberen door ergens anders hun frustratie op uit te werken, hun originele probleem aan de kant te schuiven. Of zo lijkt het toch voor mij (wat weet ik er ook van, ik ben maar een man?). En het is vandaag echt even in mij opgekomen van 'Waarom zit er niet nog een man in ons groepje, dat zou ik nu zo hard kunnen gebruiken'. Normaal heb ik er zeker geen probleem mee om de enige jongen te zijn, maar op sommige momenten kan ik vrouwenlogica gewoon niet volgen, of zij de mijne niet.
De gemoederen liepen ook hoog op vanmiddag tussen mij en Wendy. We hadden een discussie over mythologie. Ik ga de details niet vertellen, want dat zou gewoon teveel zijn. Maar het kwam er op neer dat ik weer veel te kritisch was tegenover anderen en dat ik haar op die manier gekwetst heb. Het begon allemaal goedbedoeld, maar je weet wat ze zeggen 'The road to Hell is paved with good intentions'. Het was dus daarna een hele tijd ijzige stilte tussen ons. Zelfs zo dat ik op sommige momenten de indruk kreeg dat ze gewoon bang was van mij. Het is ondertussen al terug wat bijgelegd. Ik heb me verontschuldigd en zij heeft mijn excuses aanvaard. Maar ik voel me toch nog schuldig.
Het laatste dat ik hier kwijt wil gaat over Evelien.
Die is sinds vorige week ook een beetje aan een gedaanteverandering begonnen. En ik moet zeggen, het staat me wel aan welke kant ze uit aan het gaan is. Ze is meer open aan het worden en ze lacht terug meer. Ze is heel sociaal met iedereen. Het is trouwens niet bijzonder dat de metafoor van een vlinder die uit haar cocon breekt nu in mij opkomt, want ze is zot van vlinders. Ik hoop dat het zo blijft. Ik geniet van de nieuwe Evelien en ik heb het gevoel dat ik opnieuw met haar kan praten. Dat doen we dan ook enorm veel. Zoveel zelfs dat ik nog zal moeten vrezen voor een tekort aan sms'en in de maand. En ik heb er 10.000. Het is dan ook vaak zo dat we nog naar elkaar aan het zenden zijn tot in de vroege uurtjes. Iets dat me ook niet echt ten goede komt, maar iets dat ik toch wil doen omdat ik er van geniet en me amuseer met haar. Dat neemt dus ook weer tijd en moeite in, hoewel het in dit geval wel voor een positief doel is.
Zoals je kan zien, enorm druk en allerlei dingen die me van het bloggen afhielden.
Ik zal proberen de komende dagen terug op peil te komen. Maar met de agenda van de komende dagen, zie ik dat nog wel in orde komen.
De reden dat ik al sinds maandag niets gepost heb, is eigenlijk gewoon tijdgebrek. Ook een beetje weinig goesting, maar vooral tijdgebrek. Dat in combinatie met bitter weinig dingen die gebeuren en de moeite waard zijn om over te schrijven, werken het schrijven van meerdere posts een beetje tegen. Ik zou natuurlijk ook elke avond een korte post geschreven hebben met 'Vandaag ging alles goed, ik ben naar de les geweest en het was leuk.', maar dan denk ik dat ik al snel niet zo origineel meer zou zijn. Wat natuurlijk niet wegneemt dat de laatste dagen heel leuk waren.
Er zijn ook een aantal dingen die op dit moment nog een beetje onzeker zijn. Met de examens die voor de deur staan, het weer dat drastisch begint om te slaan, de dagen die alsmaar korter worden en mensen die het leven delen met mij. Er zijn verschillende factoren die meespelen in het spel. Over de eerste voorbeelden kan ik over praten, de laatste iets minder.
Allereerst, Examens!
December is deze week begonnen. Ik weet het, eigenlijk pas vandaag. Maar na een preek van ons mama gekregen te hebben dit weekend over dat het nu wel eens hoog tijd wordt dat ik er stevig invlieg (ook al waren mijn herexamens goed), ben ik deze maandag toch ook al begonnen met dat extra beetje meer leren per dag. Een paar uurtjes van de dag kruipen dus vanaf nu sowieso in het blokken voor de januari zittijd. Ik zie het heel goed zitten. De lessen gaan nog altijd vlot, kan ik goed bijhouden en herhaal ik geregeld. De taken beginnen vorm te krijgen en zitten op schema. De literatuur die gelezen moet worden, wordt verslonden als bedlectuur. Dus ik hou me wel up-to-date met mijn studies.
Het weer! En daarbij aansluitend, de korte dagen!
Dat is natuurlijk iets dat iedereen ondervind. We konden de afgelopen weken niet zozeer klagen over verschrikkelijk weer. Het was geen zomer, maar we hebben erger gehad al. Maar deze week was toch gekenmerkt door veel wind, koude temperaturen, regen... gewoon onaangenaam weer. Ook enorme schommelingen in druk kwamen vaak voor. En omdat ik al geregeld een letsel aan gewrichten en botten heb opgelopen, kan ik het dan ook doorheen mijn lichaam voelen als er weer een verandering aan zit te komen. En deze week heb ik al de hele tijd pijn aan mijn gewrichten gehad, niet te doen. Neem daar dan ook nog eens de ongelofelijk korte dagen en lange nachten bij, en je kan je wel indenken dat dat niet meteen het meest optimale klimaat is om in te leven. Ik heb de hele tijd pijn, ik ben ongelofelijk moe, maar omdat ik nog veel te doen heb, kom ik niet toe aan dat extra beetje slaap, waardoor het allemaal wat begint op te stapelen.
Ik zal er uiteindelijk wel door geraken. Het is gewoon een kwestie van aanpassen.
De mensen!
Ja, nu een beetje complexer te werk gaan. Net zoals ik last ondervindt van mijn omgeving, doet mijn vriendenkring dat ook. En de één kan daar nu wel iets makkelijker tegen dan de ander en dat merk je. Niet iedereen is altijd in zijn even fijne, happy doen. Er is altijd wel iemand die slecht geslapen heeft, iets verkeerd gegeten heeft, iets slecht heeft meegemaakt... noem maar op. En meestal is die persoon dan (afwisselend) de rotte plek in de mand, die de rest wat aansteekt. Daar kan natuurlijk niemand iets aan doen, maar je voelt het wel. De sfeer is meer dan eens wat gespannen. Het volgende gaat nu waarschijnlijk ongelofelijk seksistisch klinken, maar het feit dat ik met een hele groep vrouwen zit, helpt de problematiek zeker niet. Mannen die gaan problemen bij problemen aanpakken en zich voor de rest zich weinig van aantrekken. Maar bij de meiskes merk ik wel dat die dat via andere wegen doen. Die proberen door ergens anders hun frustratie op uit te werken, hun originele probleem aan de kant te schuiven. Of zo lijkt het toch voor mij (wat weet ik er ook van, ik ben maar een man?). En het is vandaag echt even in mij opgekomen van 'Waarom zit er niet nog een man in ons groepje, dat zou ik nu zo hard kunnen gebruiken'. Normaal heb ik er zeker geen probleem mee om de enige jongen te zijn, maar op sommige momenten kan ik vrouwenlogica gewoon niet volgen, of zij de mijne niet.
De gemoederen liepen ook hoog op vanmiddag tussen mij en Wendy. We hadden een discussie over mythologie. Ik ga de details niet vertellen, want dat zou gewoon teveel zijn. Maar het kwam er op neer dat ik weer veel te kritisch was tegenover anderen en dat ik haar op die manier gekwetst heb. Het begon allemaal goedbedoeld, maar je weet wat ze zeggen 'The road to Hell is paved with good intentions'. Het was dus daarna een hele tijd ijzige stilte tussen ons. Zelfs zo dat ik op sommige momenten de indruk kreeg dat ze gewoon bang was van mij. Het is ondertussen al terug wat bijgelegd. Ik heb me verontschuldigd en zij heeft mijn excuses aanvaard. Maar ik voel me toch nog schuldig.
Het laatste dat ik hier kwijt wil gaat over Evelien.
Die is sinds vorige week ook een beetje aan een gedaanteverandering begonnen. En ik moet zeggen, het staat me wel aan welke kant ze uit aan het gaan is. Ze is meer open aan het worden en ze lacht terug meer. Ze is heel sociaal met iedereen. Het is trouwens niet bijzonder dat de metafoor van een vlinder die uit haar cocon breekt nu in mij opkomt, want ze is zot van vlinders. Ik hoop dat het zo blijft. Ik geniet van de nieuwe Evelien en ik heb het gevoel dat ik opnieuw met haar kan praten. Dat doen we dan ook enorm veel. Zoveel zelfs dat ik nog zal moeten vrezen voor een tekort aan sms'en in de maand. En ik heb er 10.000. Het is dan ook vaak zo dat we nog naar elkaar aan het zenden zijn tot in de vroege uurtjes. Iets dat me ook niet echt ten goede komt, maar iets dat ik toch wil doen omdat ik er van geniet en me amuseer met haar. Dat neemt dus ook weer tijd en moeite in, hoewel het in dit geval wel voor een positief doel is.
Zoals je kan zien, enorm druk en allerlei dingen die me van het bloggen afhielden.
Ik zal proberen de komende dagen terug op peil te komen. Maar met de agenda van de komende dagen, zie ik dat nog wel in orde komen.
Abonneren op:
Posts (Atom)